وعده مىدهد . براى نمونه ، در اينجا به قسمتى از اين آيات اشاره مىكنيم : يك - « الَّذِينَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللَّهِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْفائِزُونَ « 1 » ؛ آنهايى كه به خدا ايمان آوردند و به مدينه هجرت كردند و در راه خداوند ( با كفار ) با مال و جان خود جهاد نمودند . آنها در پيشگاه او داراى منزلت بيشترى هستند و آنها هستند كه رستگارند . » در مورد دوم - قرآن به مردم مسلمان دستور مىدهد تا به كفّار بگويند كه ما دو راه خوب در پيش داريم : يكى زندگى در اين جهان با ايمان و ديگرى شهادت در راه خدا است : « قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ » . « 2 » در مورد سوم - قرآن مىگويد : « إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْراةِ وَ الْإِنْجِيلِ وَ الْقُرْآنِ وَ مَنْ أَوْفى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بايَعْتُمْ بِهِ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ « 3 » ؛ خداوند از مؤمنين مال و جان آنها را خريدارى نمود تا در برابر به آنان بهشت عنايت فرمايد . آنها در راه خدا ( با كفار ) پيكار مىكنند . آنان را مىكشند و خود هم كشته مىشوند . اين وعدهء حقّى است كه خداوند در تورات و انجيل و قرآن داده است و آن كس كه به عهد خود وفا نمايد ( و در راه خدا با مال و جان خويش فداكارى كند ) او را به اين معامله بشارت دهيد و رستگارى بزرگ همين است . » در اين دسته از آيات ، خداوند از كسانى كه با جان و مال خود در راه وى و نشر كلمهء توحيد با كفار پيكار مىكنند ، تشويق مىكند و آنها را به بهشت و زندگى جاويدان آن مژده مىدهد . اكنون قضاوت كنيد ، آيا با در نظر گرفتن اين نمونه از آيات ممكن است كسى تصور كند كه خداوند مردم را به « وقوع در هلاكت » و خودكشى و يا به چيزى مانند آن تشويق نموده است . قطعا نه . زيرا « وقوع در هلاكت » و استقبال از حوادث و مرگ هنگامى تحريم گرديده است كه مصالح حياتى منطقى و معقولى آن را ايجاب نكرده باشد . ولى در مورد جهاد كه موضوع نشر كلمهء توحيد و نجات اجتماع از كفر و شرك و الحاد و بالاخره تأمين سعادت

--> ( 1 ) - توبه ( 9 ) آيهء 2 . ( 2 ) - همان سوره ، آيهء 52 . ( 3 ) - همان ، آيهء 112 .